سکانس ماندگار.

به قول ناصر خان: «بزرگی محلی که اهل محلش شماها باشین، نه افتخاری داره و نه یک پاپاسی میارزه. تازه شمایی که شب میخابین و صبح از خواب بلند میشین و یک بزرگی رو از بزرگی میندازین و یک کوچیکی رو بزرگ میکنین … ؟! شماهایی که از فاصله غروب تا سپیده صبح شمرتون امام میشه و امامتون شمر؛ چه اعتباری بهتون هست که آدم تکیه بهتون بده ودل بده و دل بهتون ببنده …؟! اهالی محترم محل، خانمهای آفتاب ندیده، آقایون سجاده نشین، آقا پسرهای غیرتمند و با حیثیت! این شما و این محل!»